Isa lang ang ibig sabihin ng pagiging tao: ang pagkakaroon ng limitadong oras dito sa mundo— kanya kanyang mga pangarap na gustong tuparin, mga bagay na gustong makamit, at mga prinsipyo kung paano patatakbuhin ang buhay nila. Kasama dito ang lahat ng kalbaryo sa paghahabol ng deadlines sa mga projects sa eskwela, pagkilatis ng mga nakapaligid na tao, at pagsunod sa kung ano talaga ang gusto mo sa buhay laban sa kung ano ang tanggap ng lipunan na maganda sa hindi.
Normal na sa tao na matakot humarap sa mga malalaking pagsubok sa buhay dahil takot silang bumagsak at hindi maabot ang expectations ng iba, na nagiging dahilan kung bakit nananatili sila kung saan alam nilang kaya nila. Ang pagkatuto, kahit kalian, hindi ‘yan naging mahirap sa taong may pagpupursigi at kagustuhang matuto. Hangga’t nanjan ang gutom para sa kaalaman, hindi titigil ang paglago ng iyong karakter.
Hindi ko alam kung ano ang susi para magtagumpay, pero alam ko na ang susi para bumagsak ay ang subukang i-please ang lahat. Dalawa lang naman ‘yan: ‘ung mga iniisip nila pero hindi naman ginawa, o ‘ung mga ginawa pero hindi naman inisip. Kapag may isang nagsarang pintuan, huwag na nating patagalin pa ang panghihinayang doon. Dapat parati tayong nakatingin sa harap para sa ibang mga pintuang magbubukas pa.
Ang pagbagsak ay opportunidad para magsimula ulit pero mas gagamitan na ng isip. Pansinin mo na iba ang mindset at attitude ng mga taong magsasabi na “Bumagsak na akong sampung beses pero kaya ko pa!” sa taong magsasabing “Hindi ko na kaya. Isa akong failure.” Sila ang pumipili ng landas na tatahakin nila, kung tatahakin ba nila ito ng may positibong pagiisip, o kung tatanggapin nila ito at susuko. Meron kasi tayong free will na gawin at isipin kung ano ang gusto nating gawin. Kaya nga hindi totoo ang bad influence, or atleast para sa akin. Naniniwala akong experience is the best teacher. Or the worst teacher, paminsan minsan.
Lahat kasi ng tao, gustong umangat sa lipunan. Pagkukumpara—‘yan ang pinagkukunan natin ng kahulugan ang kaligayahan sa buhay. Diyan din nagsisimula ang paggawa ng depenisyon ng ano ang mabuti sa masama; ang mga nakukuntento sa kung ano ang meron sila at kung sino ang naiinggit sa kung ano ang meron ang iba. Nahihirapan tuloy tayo magtiwala at magkaroon ng inspirasyon para tumulong.
Ngunit, kung dadami ang mga tao na naniniwala na ang pag-aaral ay hindi nakakulong sa pagmememorya ng mga nakalagay sa libro ngunit ang pagsasabuhay ng mga nakalagay dito, na ang pagtuligsa laban sa mga alam mong mali at pagtayo sa mga bagay na alam mong tama ang dapat isabuhay, at ang pagtitiwala na hangga’t kaya ay may magagawa ka para maging matagumpay ano man ang iharap na balakid sa’yo, tingin ko ay hindi malayo na ang tagumpay na ang manghahabol.
Ito ang aking official entry sa
-
salikkatha reblogged this from chentryx
-
utaklato likes this
-
karaniwangbinatilyo likes this
-
trisyana likes this
-
pilosopogyno likes this
-
charlesy likes this
-
leftwithfootprints likes this
-
wronggrammargod likes this
-
meetdmelvinator said:
ikaw na!!! :D
-
meetdmelvinator likes this
-
keytieperry likes this
-
chentryx posted this
